Nasıl dayanmaya devam edeceğimi bilmiyorum. Geçmiyor dakikalar. Yaşama isteğim kalmadı adeta. Günün nerdeyse büyük bir bölümden yatağımda uzanıyorum adete bir ceset gibi. Şuan çabalamam onu sadece benden daha da uzaklaştırıyor ama böyle elim kolum bağlı oturmak da adeta ölüm. Bir şeyler yapıp düzeltebilmek istiyorum ona kavuşmak istiyorum artık. Yarın perşembe o büyülü günleri yaşadığımız gün. Yalnız olucam napıcam nasıl geçicek bilmiyorum kafamda o güzel anı ile. Bilmiyorum yarını atlatmak herşeyden zor olucak. Bilmiyorum nasıl olucak.